Po objęciu władzy przez nazistów Creutzfeldt nie wstąpił do NSDAP. Jego stosunek do polityki był oceniany jako „powściągliwy, ale nie otwarcie wrogi”, uchodził za narodowca. Należał do Narodowo-Socjalistycznego Związku Lekarzy Niemieckich (niem. Nationalsozialistischer Deutscher Ärztebund). Był członkiem wspierającym SS (niem. förderndes Mitglied der SS). Jako lekarz zasiadający w sądzie zdrowia dziedzicznego (niem. Erbgesundheitsgericht) w Berlinie uczestniczył w podejmowaniu decyzji o przymusowej sterylizacji. Sam Creutzfeldt uważał się za zdecydowanego przeciwnika eksterminacji chorych psychicznie.
Żonaty z Clarą (Cläre) Sombart, córką Wernera Sombarta. Mieli dwie córki i trzech synów. Dwóch synów również było lekarzami: Werner (1924–2006) był internistą w Getyndze, Otto Detlev (1927–1992) został neurologiem.
W 1988 roku utworzono w Kilonii Instytut H.G. Creutzfeldta.
Dorobek naukowy W 1920, krótko przed Alfonsem Jakobem, podał opis nieznanej dotąd choroby, która od 1922 nazywana jest na ich cześć chorobą Creutzfeldta-Jakoba. Badał również adrenoleukodystrofię, nazywaną dawniej chorobą Siemerlinga-Creutzfeldta.