Ze względu na właściwości: tunele przenikalne (ang. traversable) – umożliwiające przesłanie przez nie materii lub co najmniej energii, dziś znane modele są na ogół odmianą tuneli lorenzowskich tunele nieprzenikalne (ang. non-traversable) – nie jest możliwe przesłanie materii, energii lub informacji. Przykładem takiego tunelu jest most Einsteina-Rosena.
W fikcji mały|Przykład teoretycznego tunelu czasoprzestrzennego, jaki mógłby zobaczyć obserwator po przejściu przez horyzont czarnej dziury. Oprócz obszaru w pobliżu cienia czarnej dziury, grawitacyjne efekty przesunięcia ku czerwieni sprawiają, że niebo w tle jest bardzo ciemne. Część obszarów nie będzie dostępna dla obserwatora ze względu na nieuniknione i stosunkowo krótkie dążenie do osobliwości. Tunele czasoprzestrzenne, dzięki swojej własności skracania podróży międzygwiezdnych, są popularnym motywem fantastyki naukowej. Przykładami ich wykorzystania są między innymi bajorański tunel podprzestrzenny w serialu Star Trek: Stacja kosmiczna, tunel prowadzący do gwiazdy Wega w filmie Kontakt, na podstawie powieści Carla Sagana o tym samym tytule, wir czasu w serialu Doktor Who czy portal łączący między sobą Gwiezdne wrota w tak samo zatytułowanej serii. W 2014 roku Christopher Nolan wykorzystał ideę tunelu czasoprzestrzennego w filmie Interstellar.