W grani głównej w kierunku zachodnim szczyt oddzielają od Wysokiej (Vysoká) trzy Rumanowe Przełęcze (Rumanove sedlá), natomiast w kierunku południowo-wschodnim od Rumanowego Szczytu (Rumanov štít) oddziela go Gankowa Przełęcz (Gánkova štrbina).
Nazwa Ganek używana jest dopiero od ok. 1860 r. i pochodzi od charakterystycznego kształtu Galerii Gankowej. Według Władysława Cywińskiego Ganek to „jeden z najbardziej imponujących tatrzańskich szczytów”.
Na północny zachód od Małego Ganku znajduje się rozległy taras tektoniczny zwany Galerią Gankową. Jest on podcięty od strony Doliny Ciężkiej trzystumetrową pionową ścianą. Poprowadzone przez nią drogi na szczyt należą do najtrudniejszych w Tatrach (drogi Łapińskiego-Paszuchy i Tadeusza Orłowskiego).
Na północny wschód z wierzchołków Ganku opada ku Dolinie Kaczej wysoka, 750-metrowa ściana. Jest w niej Północno-wschodni Filar Ganku o wysokości około 680 m. Oddziela dwie wielkie depresje tej ściany: Żleb Stanisławskiego i Rynnę Szczepańskich
Szczyt jest dostępny także znacznie łatwiejszą drogą od Popradzkiego Stawu (wejście turystyczne dozwolone tylko w towarzystwie przewodnika).
Masyw Ganku i prowadzące nań drogi wspinaczkowe „wystąpiły” w nakręconym tu przez praskich filmowców filmie dokumentalnym pt. Cesta 626.