Od południowej strony opada od niej duży południowy filar.
Pierwsze wejścia turystyczne: letnie – Alfred Martin i przewodnik Johann Breuer, 13 sierpnia 1905 r., zimowe – Wiktor Ostrowski, Justyn Wojsznis, 22 kwietnia 1935 r.
Szczyt dostępny jest tylko dla taterników, nie prowadzi na niego żadna łatwa droga. Najłatwiejsze wejście prowadzi od Przełęczy pod Smoczym Szczytem. Widok ze szczytu jest ograniczony przez pobliski masyw Wysokiej, jednak mimo to jest dość rozległy.
Polska i słowacka nazwa szczytu pochodzą od Smoczego Stawu i związane są z legendą o rzekomo występującym nad jego brzegiem smoku. Nazwy niemiecka i węgierska pochodzą od nazwiska taternika Móra Déchyego – zdobywcy Wysokiej.
mały|lewo|240px|Widok z Ganku. Smocze Szczyty wśród opisanych obiektów
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr