Francja Vichy Po najeździe Niemiec na Francję i utworzeniu w czerwcu 1940 r. Państwa Francuskiego pod przewodnictwem marszałka Philippe’a Pétaina, Ch. Maurras generalnie poparł politykę kolaboracji z okupantami, aczkolwiek w ograniczonym charakterze. Z jednej strony rozumiał konieczność ograniczonej współpracy dla uchronienia Francji przed „polonizacją”, przeciwstawiał się jednak zdecydowanie kolaboracji aktywnej, nawet w sferze antykomunistycznej. Upadek Republiki i Rewolucję Narodową (Révolution nationale) marszałka P. Pétaina, dokonywaną pod hasłami: „Praca - Rodzina - Ojczyzna”, przyjął jako „boską niespodziankę”, umożliwiającą odrodzenie tradycyjnych wartości francuskich.
Główni przywódcy Akcji Francuskiej, Ch. Maurras i L. Daudet, nie brali udziału w życiu publicznym Francji Vichy, wydając jedynie w Lyonie dziennik „L’Action Française”, w którym przeciwstawiali się zarówno polityce proniemieckiej, jak też proalianckiej. Inni, jak M. Pujo i G. Calzant, byli nawet – z powodu działalności podziemnej – więzieni przez Niemców i torturowani. Część natomiast zaangażowała się w działalność publiczną w Państwie Francuskim (H. Massis, twórca jego konstytucji – R. Alibert, doradca i autor przemówień P. Pétaina – R. Gillouin).