Historia i systematyka Po raz pierwszy brzoza ta opisana została w 1809 r. przez polskiego botanika Willibalda Bessera jako gatunek Betula oycoviensis. W 1860 r. niemiecki botanik Schur opisał te brzozy z Siedmiogrodu. W 1920 roku odnalazła ją ponownie w Polsce Janina Jentys-Szaferowa, która ogłosiła wyniki badań nad nią w roku 1928 w Roczniku Polskiego Towarzystwa Dendrologicznego i w 1953 r. w Ochronie Przyrody (rocznik XXI). Takson uznany został za mieszańca brzozy brodawkowatej Betula pendula z brzozą Szafera Betula szaferi. Potwierdzano to m.in. eksperymentalnie oraz analizami biochemicznymi.
Współcześnie w bazach i publikacjach taksonomicznych kwestionowana jest odrębność taksonomiczna tej brzozy. Brzoza Szafera i brzoza ojcowska uznawane są za synonimy brzozy brodawkowatej, pierwszy za formę słabo rosnącą, drugi za odmianę lub formęAshburner, K. & McAllister, H.A. (2013). The genus Betula: a taxonomic revision of birches: 1-431. Royal Botanic Gardens, Kew..
Biologia i ekologia Fanerofit. Zakwita i owocuje już w młodym wieku – 3–4 lat. Kwitnienie następuje w kwietniu i maju. Kwitnienie i owocowanie jest bardzo obfite.