Północny biegun niedostępności Biegun niedostępności to punkt na Oceanie Arktycznym najbardziej oddalony od linii brzegowej. Dystans, jaki dzieli go z najbliższym lądem, to ponad 1100 km. Położenie: 84°03′N, 174°51′W. Zdobyty został po raz pierwszy w roku 1927 przez Sir Huberta Wilkinsa (lot). W 1958 zdołał tam dopłynąć radziecki lodołamacz.
thumb|upright|Znak umieszczony na biegunie północnym przez załogę statku Polarstern we wrześniu 1991
Północny biegun w astronomii Astronomowie definiują północny biegun „planetograficzny” planety w Układzie Słonecznym jako ten punkt osi obrotu na powierzchni planety, który skierowany jest w tę samą stronę płaszczyzny ekliptyki, co ziemski północny biegun geograficzny.
Biegunom magnetycznym planet nazwy nadawane są zgodnie z kierunkiem pola magnetycznego wnikającego, bądź wychodzącego ze skorupy planety. Jeśli linie pola układają się podobnie do ziemskich, jest to biegun magnetyczny północny. Bieguny magnetyczne mogą zmieniać się z północnego na południowy i odwrotnie. W ciągu miliardów lat na Ziemi działo się to wielokrotnie, a pół miliona lat temu południowy biegun magnetyczny znajdował się w miejscu dzisiejszego północnego. Przyjmuje się, że to zjawisko występuje w momencie, gdy niklowo–żelazna część zewnętrzna jądra Ziemi zostaje zaburzona i odnawia się w kierunku przeciwnym.