Osiedle Żarków w Głogowie – osiedle mieszkaniowe na terenie miasta Głogowa, włączone w 1938 roku w jego granice.
Historia Wieś Żarków wzmiankowana po raz pierwszy w 1307 roku pod nazwą Sarcow, w związku z nadaniem klasztorowi klarysek trzech włók ziemi przez księcia głogowskiego Henryka III. W 1488 roku stacjonowały w niej połączone wojska węgiersko-śląskie oblegające Jan II Szalony w Głogowie. W 1625 roku Żarków stał się własnością jezuitów, którzy utracili go w 1763 roku na rzecz książąt Schönaich-Carolath. W końcu XVII wieku wieś tworzyły 2 folwarki i 7 gospodarstw. 19 marca 1813 roku został całkowicie spalony przez wojska francuskie przygotowujące się do obrony przed natarciem wojsk prusko-rosyjskich. Odbudowano go w większej odległości od Głogowa.
W 1871 roku uruchomiono linię kolejową Głogów-Legnica, dla której przez pierwsze miesiące stacją początkową był Żarków Dolny (niem. Nieder Zarkau – w sąsiedztwie dzisiejszej ulicy Żarkowskiej). W 1890 roku u ujścia Czarnej do Odry utworzono stocznię rzeczną. W tym samym roku połączono Żarków Dolny z Górnym (właściwym). W latach 1895–1897 wybudowano cukrownię, a w roku 1904 młyn parowy. Oprócz nich istniały jeszcze: mleczarnia, fabryka likierów i kilka warsztatów. W latach 1895–1896 w Górnym Żarkowie wybudowano koszary 1. batalionu 58.