Bitwa pod Passchendaele (znana także jako III bitwa pod Ypres) – jedna z najkrwawszych bitew I wojny światowej, stoczona pomiędzy wojskami Wielkiej Brytanii (w tym podległych wówczas Imperium brytyjskiemu: Kanady, Związku Południowej Afryki, Australii, Nowej Zelandii i in.) oraz wspierającymi ich w ograniczonym zakresie oddziałami Francji i Belgii a armią Cesarstwa Niemieckiego. Celem pierwszego etapu bitwy było przejęcie kontroli nad wioską Passendale, w pobliżu Ypres we Flandrii Zachodniej. Plan Ententy zakładał dokonanie wyłomu w liniach niemieckich, dostanie się na belgijskie wybrzeże i zajęcie znajdujących się tam baz niemieckich okrętów podwodnych, aby uniemożliwić Niemcom dalsze prowadzenie wojny podwodnej przeciwko aliantom.
Podczas ofensywy wojska brytyjskie wielokrotnie podejmowały próby przełamania frontu niemieckiego w rejonie Passchendaele. Nigdy jednak nie udało im się osiągnąć przełamania na zamierzonych obszarach. Bitwa trwała od 31 lipca do 6 listopada 1917 roku, kiedy to oddziałom kanadyjskim w końcu udało się zdobyć Passchendaele.