Kościół św. Katarzyny w Lubece (niem. St. Katharinen zu Lübeck) – była świątynia klasztoru franciszkanów, a zarazem jedyny do tej pory zachowany kościół klasztorny w Lubece.
Klasztor św. Katarzyny służył braciom mniejszym od 1225 aż do reformacji w 1531. Dziś kompleks średniowiecznych budynków klasztornych obejmuje były kościół klasztorny (obecnie muzeum), gimnazjum Katharineum oraz bibliotekę miejską.
Zespół budowli klasztornych jest jednym z wielu zabytków lubeckiego hanzeatyckiego Starego Miasta, które w 1987 zostało wpisane na listę dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Historia thumb|Fasada zachodnia thumb|Widok na prezbiterium górne Jeszcze za życia św. Franciszka z Asyżu, w 1225 r., bracia mniejsi otrzymali ziemię pod budowę klasztoru i kościoła przy obecnej ulicy Königstraße, na rogu Glockengießerstraße.
O pierwszym kościele niewiele wiadomo. Na początku XIV w. zbudowano na nowo część wschodnią wraz z prezbiterium oraz nawą główną w stylu gotyku ceglanego. Wcześniej uważano, że nawa powstała ok. 1350. Późniejsze badania dendrochronologiczne wykazały, że dach pochodzi już z 1303.