Napisał ponad 1000 książek i artykułów w kilkunastu językach.
Myśl teologiczna Podstawowy zarys teologii Moltmanna wyznaczają dzieła Teologia nadziei (Theologie der Hoffnung, 1964 r.), Bóg ukrzyżowany (Der gekreuzigte Gott, 1972 r.) i Kościół w mocy Ducha (Kirche in der Kraft des Geistes, 1975 r.). Pierwszy rozdział jego teologii to teologia nadziei, stanowiąca odpowiedź na tezy marksistowskiego filozofa Ernsta Blocha. Zwrócił on uwagę na fakt, że nie tylko tworzy teologię nadziei, ale pisze "z nadziei", czyli próbuje skoncentrować całą teologię wokół zagadnienia nadziei, a następnie spojrzeć na nią z tej nowej perspektywy. Moltmann zakłada, że jedynym problemem interesującym współczesnego człowieka jest przyszłość. Nadzieja jest cnotą, która pozwala nam uchwycić kontakt z przyszłością, jest wiec zasadą i kluczem do jedynego problemu realnie interesującego ludzi. Skoncentrować całą teologię wokół nadziei znaczy skoncentrować ją wokół eschatologii. Według Moltmanna eschatologia nie jest traktatem mówiącym tylko o rzeczach ostatecznych, zamykającym całość traktatów teologicznych. Cała teologia jest dla niego eschatologią, tak jak cała teologia jest dla niego teologią nadziei. Formuła św. Anzelma fides quaerens intellectum została zmieniona przez Moltmanna na: spes quaerens intellectum.