DVB-C (ang. Digital Video Broadcasting – Cable) – standard systemu telewizji cyfrowej DVB przeznaczony do stosowania w sieciach kablowych. Jego następcą jest DVB-C2.
Cechy transmisji cyfrowej thumb|upright=2.4|Schemat transmisji systemu DVB-C Cyfrowa kompresja obrazu i dźwięku (w standardzie MPEG-2 lub coraz częściej MPEG-4) umożliwia przesłanie wielokrotnie większej liczby programów telewizyjnych i radiowych niż w przypadku analogowej telewizji kablowej przy wykorzystaniu podobnego zakresu częstotliwości. Programy przesyłane drogą cyfrową mają lepszą jakość obrazu i dźwięku. Przekaz cyfrowy cechuje się również mniejszą podatnością na zakłócenia.
Transmisja cyfrowa umożliwia także dodanie szeregu usług dodatkowych jak: ścieżki dźwiękowe z różnymi wersjami językowymi np. angielski, dźwięk w formacie Dolby Digital, informacje o nadawanych programach, program telewizyjny (EPG), kodowanie kanałów w celu ograniczenia kręgu odbiorców, umożliwiające łatwe ustalanie pakietów programów (DVB-CA), telewizja wysokiej rozdzielczości, usługi multimedialne oraz telewizję na życzenie, poszerzenie pasma dla takich usług jak dostęp do internetu czy telefon (VoIP) będących niejednokrotnie w ofercie telewizji kablowej.