Batyżowiecki Szczyt (Malý Batizovský štít, ok. 2454 m), Wyżnia Batyżowiecka Szczerbina (Vyšná Batizovská štrbina), Wielki Batyżowiecki Szczyt.
Od wschodu Batyżowiecki Szczyt graniczy z masywem Zadniego Gerlacha. Pomiędzy tymi szczytami znajdują się: Zachodnia Batyżowiecka Przełęcz (Zapadné Batizovské sedlo), Batyżowieckie Czuby (Batizovský hrb), Wschodnia Batyżowiecka Przełęcz (Východné Batizovské sedlo), Targana Turnia (Biskupská čiapka).
Na południe od masywu Batyżowieckiego Szczytu z dna Doliny Batyżowieckiej wyrasta odosobniona turnia Kościołek, oddzielona szeroką i płaską Pasternakową Przehybą.
W kierunku obu dolin ściany szczytu opadają ścianami z olbrzymich płyt na wysokość 150–300 m. Poprowadzono nimi wiele dróg wspinaczkowych. Szczyt jest niedostępny dla turystów.
Nazwa szczytu i doliny pochodzi od nazwy wsi Batyżowce.
Historia Pierwsze wejścia turystyczne: Karl Jurzyca i Jozef Galko-Rusnák, 13 czerwca 1900 r. – letnie, Zygmunt Klemensiewicz i Jerzy Maślanka, 5 kwietnia 1909 r. – zimowe.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr