Milczenie – rozprawa Cypriana Kamila Norwida o charakterze filozoficznym i literackim, napisana około 1882 roku. Opublikowana w piśmie „Chimera” w 1902.
Tematem utworu jest przemilczenie, rozumiane jako część mowy. W opinii Norwida każde zdanie zawiera w sobie taką ukrytą część, którą rozwija zdanie następne. Prawidło to można zastosować również do dziejów literatury i ludzkości w ogóle. Tworzy tam porządek: legenda – epopeja – historia – anegdota – rewolucja. Autor rozmyśla również nad innymi postaciami milczenia i krytykuje cywilizację wielkomiejską.
Charakterystyka Milczenie stanowi odbicie warszawskich doświadczeń Norwida, kiedy bieżące wydarzenia musiał przemilczać lub szyfrować ze względu na cenzurę, jego refleksji o znaczeniu ciszy (Białe kwiaty) i zdobytą wiedzą na temat spartańskiego lakonizmu i pitagorejskiego nakazu milczenia. Swoje refleksje próbował najpierw zawrzeć w niedokończonym poemacie, zatytułowanym Milczenie, potem w rozprawie prozą. W liście z połowy 1882 pisał do Teofila Lenartowicza: Pracuję troszkę nad poematem w pięciu pieśniach pod tytułem «Milczenie». Poemat zaginął, zachowała się natomiast rozprawa, pisana prawdopodobnie w tym samym czasie, a więc w 1882. Norwid podjął w nim temat milczenia, a ściślej przemilczenia, które scharakteryzował jako pominiętą przez gramatyków żywotną część mowy.