mały|Nagrobek Stefan Grabiński (ur. 26 lutego 1887 w Kamionce Strumiłowej, zm. 12 listopada 1936 we Lwowie) – polski pisarz, przedstawiciel nurtu grozy w polskiej literaturze międzywojennej. Klasyk noweli fantastycznej, określany nieraz mianem „polskiego Poe” lub „polskiego Lovecrafta”, wysoko ceniony w kręgach literatury grozy poza granicami Polski, m.in. przez Thomasa Ligottiego.
Życiorys Urodził się w galicyjskiej rodzinie inteligenckiej, jako syn naczelnika sądu Dionizego Grabińskiego i Eugenii z Czubków. Wczesną młodość spędził w Łące pod Samborem, skąd po śmierci ojca rodzina przeniosła się do Lwowa.
Po ukończeniu nauki w tamtejszym liceum bernardynów w 1905 rozpoczął studiowanie literatury polskiej i filologii klasycznej na wydziale filologicznym Uniwersytetu Lwowskiego. Poznał tam między innymi Stanisława Kota, Juliusza Kleinera, Tadeusza Sinkę, Stanisława Łempickiego oraz Stefana Wierczyńskiego.
Jeszcze w okresie studenckim ujawniła się u niego dziedziczna gruźlica;