Powstanie szkoły łączy się w powstaniem kolejno czterech konserwatoriów w Neapolu właściwie pod koniec wieku XVI: Conservatorio di Santa Maria di Loreto (1537), Consevatorio della Pietà dei Turchini (1573), Conservatoriodei Poveri di Gesù Cristo (1589), Conservatorio di Sant'Onofrio a Porta Capuana (1598). Konserwatoria te tworzono kolejno przy sierocińcach o tych samych nazwach, skupiających dzieci osierocone lub z rodzin ubogich w Neapolu - ale i w całym Królestwie Obojga Sycylii - często z obiecującym talentem muzycznym, rozwiniętym pracą pierwszych twórczych dyrektorów tych szkół. Wyniki tej działalności okazały się, dzięki tak natchnionym osobowościom, jak Alessandro Scarlatti, Francesco Provenzale i Francesco Durante, nieoczekiwanie znakomite. Niebawem konserwatoria neapolitańskie zasłynęły we Włoszech i w całej Europie, przyciągając uwagę bogatych sponsorów i ambitnych, utalentowanych młodych muzyków.