Na majora został awansowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 26. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.

Był jednym z czołowych jeźdźców polskich w latach 30. XX wieku. Startował w Igrzyskach Olimpijskich w 1936 w Berlinie we Wszechstronnym Konkursie Konia Wierzchowego, gdzie indywidualnie zajął 21. miejsce, a drużynowo (wraz ze Zdzisławem Kaweckim i Henrykiem Leliwą-Roycewiczem) zdobył srebrny medal olimpijski. Dosiadał na Igrzyskach konia „Tośka”.

Kulesza był mistrzem Polski w WKKW w 1936 i 1937, a także w ujeżdżeniu w 1937. Był też wicemistrzem w 1936, a także brązowym medalistą, zarówno w ujeżdżeniu, jak i w WKKW w 1934.

Wziął udział w kampanii wrześniowej jako dowódca 1 szwadronu 7 pułku Ułanów Lubelskich, w stopniu majora. Wzięty do niewoli niemieckiej, przebywał w Oflagu VII A Murnau. Po wyzwoleniu trafił do 2 Korpusu gen. Andersa. Po zakończeniu działań wojennych pozostał na Zachodzie. Zajmował się szkoleniem jeźdźców (m.in. reprezentacji Irlandii i Belgii). Zmarł w 1983 w Los Angeles.

Awanse 1920 – podchorąży 1921 – podporucznik 1923 – porucznik 1933 – rotmistrz