173 – 184..
Rozejm pomiędzy armią polską a litewską wszedł w życie 10 października, jednak dwa dni wcześniej 1 Dywizja Litewsko-Białoruska gen. Lucjana Żeligowskiego na rozkaz Józefa Piłsudskiego „zbuntowała się”, wypierając oddziały litewskie z Wilna. Walki pomiędzy armią litewską a jednostkami Żeligowskiego, działającego bez oficjalnego wsparcia Armii Polskiej trwały do zawieszenia broni narzuconego przez Ligę Narodów w końcu listopada.
W okresie międzywojennym dyplomacja litewska stała na stanowisku – odrzucanym przez dyplomację polską – że Polska złamała umowę suwalską. Powołując się na brak układu pokojowego kolejne rządy Litwy utrzymywały, jakoby wciąż trwał stan wojny polsko-litewskiej. 10 grudnia 1927 Rada Ligi Narodów uznała wprawdzie istnienie pokoju między oboma państwami (z uzasadnieniem, iż Pakt Ligi Narodów zabrania wojny między jej członkami)Źródła do historii powszechnej okresu międzywojennego. Tom drugi: 1927 – 1934 Poznań 1992, s. 53 – 54., jednak nawiązanie stosunków nastąpiło dopiero po ultimatum Polski wobec Litwy w 1938.
Zobacz też linia Focha
Przypisy