1370 roku i zawiera bogaty program rycersko-dworski, eschatologiczny i heraldyczny, dokumentujący wielkopolskie rycerstwo skupione wokół prokrólewskiego stronnictwa Wierzbięty z Paniewic.
Około 1720 r. przekształceniu w stylu barokowym uległy elewacje klasztoru i wnętrza, szczególnie na I piętrze, gdzie powstała reprezentacyjna sala nowego kapitularza, tzw. „Sala Opacka” z malowidłami Adama Swacha. Najstarszym dziełem sztuki związanym z Lądem jest romańska srebrna i rytowana patena fundacji Mieszka Starego, powstała po 1193 r., obecnie w kolegiacie kaliskiej. Innym zabytkiem gotyckim była rzeźbiona Pietà z początku XV w., zaginiona podczas ostatniej wojny. Z 1531 r. pochodzi płyta Jana Batorzyńskiego w krużganku.
Pałac opacki W poł. XVI w. na wschód od klasztoru wzniesiono osobny piętrowy pałac opacki, który w latach 30. XVIII w. zastąpiono nowym, wzniesionym przy klasztorze przez Pompeo Ferrariego. Pałac został rozebrany na przełomie XIX/XX w.
Galeria
Przypisy
Bibliografia Wincenty Hipolit Gawarecki, Początek i wzrost benedyktyńsko-cystercyeńskiego zakonu, łącznie i klasztoru lendzkiego, tegoż Instytutu,w Guberni b. Kaliskiej, powiecie Konińskim położonego, „Pamiętnik Religijno-Moralny” t. X, 1846. Wiadomość historyczna o opactwie i kościele w Lędzie, „Pamiętnik Religijno-moralny” 17 (1858) nr 1.