mały|Psalm 117 (Vulgata 116) im Wolf Coz-Psalter, Sankt Gallen 820-830 Psalm 117 – najkrótszy z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów.

Jego numer przyjęty został za Biblią hebrajską, Septuaginta i Wulgata nadają mu numer 116.

Gatunek literacki i okoliczności powstania Psalm 117 jest hymnem pochwalnym należącym do grupy Hallelu. Z uwagi na jego krótkość, niektóre rękopisy dołączały go do Psalmu 116 lub 118, co jednak nie znajduje uzasadnienia w budowie psalmu oraz jego tematyce.

Według Stanisława Łacha Psalm 117 powstał w okresie Deutero-Izajasza (V w. p.n.e.), gdy Izrael uprzytomnił sobie, że Jahwe jako stwórca świata jest Panem nie tylko narodu żydowskiego, ale i innych narodów.

Treść i teologia

Psalm 117 jest najkrótszy w całej Księdze Psalmów i w oryginale hebrajskim składa się jedynie z siedemnastu słów:

Psalm jest zatem złożony z zachęty do uwielbienia Boga (wiersz 1), oraz uzasadnienia takiej postawy (wiersz 2).

Chrześcijanie odczytują ten krótki psalm jako zachętę do dialogu między religiami i do postrzegania przymierza między Panem i jego ludem w perspektywie uniwersalnej.