thumb|January Suchodolski, Portret konny Paskiewicza, namiestnika Królestwa Polskiego, 1841 Namiestnik – oficjalny przedstawiciel króla Polski (którym był cesarz rosyjski) w Królestwie Polskim. Urząd namiestnika utworzony został na mocy Konstytucji Królestwa Polskiego z 27 listopada 1815. W 1874 większość jego kompetencji przeniesiono do nowo utworzonego urzędu generał-gubernatora warszawskiego.
Namiestnik miał być mianowany spośród członków rodziny królewskiej lub obywateli Królestwa Polskiego, w tym osób naturalizowanych przez króla.
Zakres działania Pozycję ustrojową namiestnika w Królestwie określał ściślej III Rozdział konstytucji („O namiestniku i o Radzie Stanu”). Kierował całością spraw publicznych w kraju, pod nieobecność monarchy prezydował Radzie Stanu. Był również członkiem i kierownikiem Rady Administracyjnej. Zachowywał prawo weta wobec jej decyzji, jego własne postanowienia (z wyjątkiem owego weta) musiały jednak być kontrasygnowane przez właściwego ministra.
Namiestnik posiadał liczne, pośrednie, uprawnienia kreacyjne, przedstawiał królowi po dwóch kandydatów do nominacji na stanowiska: arcybiskupa, biskupa, senatora, ministra, sędziego trybunału najwyższego, radcy stanu i referendarza (art.