Rekonstrukcja tego wyimaginowanego zwierzęcia spłonęła niestety w czasie pożaru Chicago w 1871 roku.
Pozostałości Basilosaurus isis odkryto w Egipcie, w dolinie Wadi al-Hitan w okolicy oazy Fajum. Zdaniem paleontologa Philipa Gingericha, licznie tam występujące olbrzymie kości prawaleni mogły wpłynąć na rozwój lokalnego kultu krokodyla na terenie Fajum w starożytnym Egipcie.
Budowa thumb|350px|Bazylozaur w porównaniu z człowiekiem Basilosaurus był zwierzęciem dużym, mierzącym do 20 m długości. Charakterystyczne jest znaczne wydłużenie kręgów zwierzęcia, nadające mu wyjątkowy wygląd. Jednakowa długość kręgów krzyżowych, lędźwiowych, czy piersiowych, pozwoliła dojść do wniosku, że poruszał się wykonując szczupakowate ruchy. Ponadto Philip Gingerich doszedł do wniosku, że potrafił wykonywać też dość ograniczone boczne ruchy kręgosłupa. Jego klinowata głowa mierzyła około 1,5 m długości. Czaszka wykazuje nadal pewne cechy analogiczne do cech lądowych ssaków z rzędu Mesonychia, uważanych przez długi czas za przodków wszystkich waleni. Była jednak względem nich wydłużona. Od niedawna jednakże za przodków waleni uważa się parzystokopytne (Rodhocetus). Zestaw zębów był inny niż u ssaków lądowych, u których istnieje rozróżnienie na siekacze, kły, przedtrzonowce i trzonowce. Basilosaurus posiadał dwa główne typy zębów.