Po tym straszliwym wydarzeniu Melissos udał się do Istmu na Przesmyku Korynckim, gdzie w tamtejszej świątyni Posejdona rzucił przekleństwo na ród Bakchiadów, po czym popełnił samobójstwo rzucając się do morza. Na pamiątkę jego czynu miano ustanowić igrzyska istmijskie.
Interpretacja Mit o śmierci Akteona przytaczają w swoich dziełach Plutarch i Diodor Sycylijski. Interpretują oni tę opowieść jako przerażający przekaz o skutkach nieprzestrzegania zasad moralnych i łamaniu norm obyczajowych jakie pochodzą od bogów i których przestrzeganie gwarantuje właściwe funkcjonowanie społeczeństwa, w tym przypadku zasad gościnności, nienaruszalności miru domowego i norm seksualnych wymagających przyzwolenia partnera. Religioznawcy dostrzegają w tym micie również echa rytuału ofiarnego sparagmos dokonywanego podczas misteriów dionizyjskich, polegającego na rozerwaniu żywcem zwierzęcia przeznaczonego na ofiarę (zwykle niewielkich zwierząt, choć przekazy wspominają również o bykach), uważanego przez Greków za obrzęd pierwotny i barbarzyński. Zwraca się również uwagę na zbieżność imienia Akteona z imieniem herosa Akteona, według mitu beockiego rozszarpanego przez własne psy myśliwskie.
Zobacz też Harmodios i Aristogejton
Bibliografia Włodzimierz Lengauer, Religijność starożytnych Greków, Warszawa 1994, s. 107.
Kategoria:Postacie w mitologii greckiej