We wrześniu 1980 po wojskowym zamachu stanu otrzymał nominację na wicepremiera i ministra stanu w gabinecie admirała Bülenda Ulusu. Powierzono mu odpowiedzialność za sprawy gospodarcze. Zrezygnował z tych urzędów w 1982. W następnym roku założył Partię Ojczyźnianą (ANAP), którą kierował do 1989. Formacja ta wygrywała wybory w 1983 i 1987; jej lider uzyskiwał wówczas mandat deputowanego do Wielkiego Zgromadzenia Narodowego Turcji.
Od 13 grudnia 1983 do 31 października 1989 zajmował stanowisko premiera. W czerwcu 1988 podczas kongresu ANAP podjęto próbę zamachu na jego życie; jeden z pocisków trafił go w palec. 9 listopada 1989 objął urząd prezydenta Turcji. Zmarł w trakcie pełnienia tej funkcji 17 kwietnia 1993.
Nagła śmierć prezydenta spowodowała podejrzenia, że doszło do jego otrucia; tezę tę stawiali m.in. członkowie jego rodziny. W 2012 dokonano ekshumacji i zbadania zwłok, które wykazały obecność trucizny. Oskarżony w tej sprawie emerytowany generał Levent Ersöz został uniewinniony w postępowaniu sądowym.