Język wschodniołużycki – język lub wymarłe dialekty przejściowe polsko-dolnołużyckie języków zachodniosłowiańskich, znane przede wszystkim z Nowego Testamentu Mikławša Jakubicy z 1548 roku i słownika Hieronima Megisera z roku 1603, stąd też zwane często dialektami Jakubicy i MegiseraEwa Siatkowska, „Studia łużyczoznawcze”, Uniwersytet Warszawski, 2000, s. 238.Tadeusz Lehr-Spławiński, „Plemiona słowiańskie na północno-wschodnim pograniczu Niemiec w wiekach średnich”, Instytut Śląski 1939, s. 23..
Językiem tym mówiła ludność autochtoniczna między rzekami Nysą i Bobrem. Pierwotna granica między dialektami polskimi a łużyckimi biegła zapewne wzdłuż Bobru i Odry, choć ślady wymowy nosowej zawarte są też w materiale toponomastycznym na zachód od BobruHanna Popowska-Taborska, „Dawne pogranicze polsko-łużyckie w świetle danych toponomastycznych, Prace Językoznawcze PAN 44, 2005, s. 104, 123.. W XVI-XVII stulecia granica ta mogła ulec przesunięciu. Łużycki historyk Frido Metsk zaproponował granicę wzdłuż Bobru, następnie biegnącą przez miejscowości Wysoka, Lipno, Trzebule, Ciemnice, Radnicę, Budachów oraz Golę. Dalej granica biegłaby wzdłuż Pliszki aż po Urad. Jest to granica hipotetyczna oparta nie na danych toponomastycznych, lecz na wzmiankach źródłowych mówiących o ludności wendyjskiej.