Wyodrębnione wtedy typy lasu nazwano inwentaryzacyjno-urządzeniowymi i były to pierwsze próby usystematyzowania zespołów leśnych wynikających z potrzeby praktyki leśnej.
W typologii współczesnej uwzględniono założenia kierunków opierających klasyfikację typów lasu na występujących różnicach w siedlisku i szacie roślinnej. W celu ułatwienia gospodarki leśnej, a w szczególności hodowli lasu i oparcia jej na przyrodniczych podstawach zaszła potrzeba podziału kraju na jednostki przyrodniczo-leśne i opracowania dla nich szczegółowych zasad projektowania oraz technik hodowlanych. Dla potrzeb gospodarki leśnej przyjęto podział Polski na krainy i dzielnice przyrodniczo-leśne. Zgodnie z tym podziałem kraina przyrodniczoleśna stanowi jednostkę obejmującą obszary o zbliżonych warunkach fizjograficznych, należących do tego samego typu klimatycznego i pokrywających się z naturalnym występowaniem tych samych głównych gatunków drzew leśnych. Granice krain przyrodniczo-leśnych pokrywają się w przybliżeniu z granicami krain geograficznych i klimatycznych oraz z naturalnymi zasięgami występowania drzew leśnych.