W badaniach Quateleta brały udział setki ochotników. Uczony dostrzegł pewną zależność, związaną z masą ciała i wzrostem człowieka. Okazało się, że waga ludzka rośnie w sposób proporcjonalny do kwadratu wzrostu człowieka. I tak właśnie powstał współczynnik Quateleta, który jest obecnie wykorzystywany powszechnie jako wskaźnik BMI.
W roku 1972 amerykański fizjolog Ancel Keys przemianował współczynnik Queteleta na znany obecnie wskaźnik masy ciała (ang. body mass index – BMI).
Wzór matematyczny Wzór na BMI, gdzie masa ciała jest podana w kilogramach (kg), a wysokość ciała w metrach (m):
Dla masy podanej w funtach (lb) a wysokości ciała w calach (in):
Zakresy wartości BMI + Klasyfikacja masy ciała osób dorosłych na podstawie BMI Kategoria BMI (kg/m²) Waga ciała Ryzyko chorób towarzyszących otyłości wygłodzenie < 16,0 niedowaga minimalne, ale zwiększony poziomwystąpienia innychproblemów zdrowotnych wychudzenie 16,0–16,99 niedowaga 17,0–18,49 pożądana masa ciała 18,5–24,99 optimum minimalne nadwaga 25,0–29,99 nadwaga średnie otyłość I stopnia 30,0–34,99 otyłość wysokie otyłość II stopnia (duża) 35,0–39,99 bardzo wysokie otyłość III stopnia (chorobliwa) ≥ 40,0ekstremalny poziom ryzyka