Francisco Palóu (ur. 1722 lub 1723 w Palma de Mallorca, zm. 1789), hiszpański franciszkanin, misjonarz, współtwórca organizacji kościoła katolickiego w Kalifornii, Teksasie i Meksyku.
Życiorys Palóu urodził się w Palma na Majorce. Tam wstąpił do zakonu franciszkańskiego w 1739. Razem ze swym mistrzem Juníperem Serrą wyruszył do Nowej Hiszpanii. W 1749 dotarli do Veracruz. Pierwszą placówką misjonarza był klasztor w regionie Sierra Gorda w Querétaro (dzisiejszy Meksyk).
Gdy w 1768 wydalono z Hiszpanii jezuitów, zobowiązano Junípero Serrę do zorganizowania misji zastępczej na terenie Półwyspu Kalifornijskiego. Czterdziestopięcioletni Francisco Palóu wraz z innymi franciszkanami został wysłany przez władze prowincji do placówki misyjnej w San Francisco Javier de Viggé-Biaundó. Następnego roku Serra udał się na północ Półwyspu Kalifornijskiego, by zakładać nowe placówki misyjne. Francisco Palóu wybrany został na jego miejsce przełożonym w południowej części meksykańskiej Kalifornii. Gdy w 1773 dominikanie zaczęli zakładać klasztory na tych samych terenach, Palóu przeniósł się na północ, wyznaczając geograficzną strefę wpływów pomiędzy obu zakonami żebrzącymi.