Języki na wschodzie thumb|right|300px|Języki indoeuropejskie w 4. tysiącleciu p.n.e. thumb|right|300px|Języki indoeuropejskie w 3. tysiącleciu p.n.e. thumb|right|300px|Języki indoeuropejskie w 2. tysiącleciu p.n.e. thumb|right|300px|Języki indoeuropejskie w 1. tysiącleciu p.n.e. thumb|right|300px|Języki indoeuropejskie ok. 500 r. n.e.

Pierwszym znanym językiem wschodnim grupy IE był język Tocharów. W VII wieku p.n.e. istniały dwa języki tocharskie: tocharski A (wschodni) i tocharski B (zachodni). Istnienie tych języków poświadczają przekłady tekstów buddyjskich. W VIII wieku naszej ery oba te języki zostały wyparte przez dialekty ujgurskie należące do rodziny języków ałtajskich.

Około XV w. p.n.e. sporządzono najstarsze znane pisma z języka grupy IE w rejonie dorzecza Indusu. Jednym z najstarszych znanych języków grupy języków indoaryjskich był język wedyjski, znany z poezji religijnej. W ciągu następnego tysiąclecia wedyjski przekształcił się w klasyczny sanskryt, który od V w. p.n.e. przez dwa tysiące lat był językiem literackim Indii. Natomiast z pozostałych dialektów indyjskich na przełomie er wykształciły się tzw. języki średnioindyjskie – pali oraz pozostałe prakryty, od X w. n.e. przekształcały się we współczesne języki.