Van Artevelde zażądał od hrabiego Flandrii, aby urzędnicy powoływani byli spośród ludności flamandzkiej (a nie Francuzów), a także wprowadził zasadę sporządzania dokumentów w języku niderlandzkim (obok języka francuskiego) – wcześniej obowiązującymi językami były francuski i łacina. Po czasach neutralności i poprawie sytuacji we Flandrii, Jacob van Artevelde stanął w konflikcie angielsko-francuskim po stronie Anglii i zorganizował powstanie przeciwko Ludwikowi de Nevers – hrabiemu Flandrii, który pozostawał sojusznikiem Francji. W 1339 roku van Artevelde zawarł przymierze polityczne i finansowe z hrabstwami Brabancji i Hainaut, czemu sprzeciwiał się Ludwik de Nevers, nie mogąc jednak nic zrobić, hrabia dobrowolnie skazał się na wygnanie – do Francji. W 1340 roku van Artevelde zażądał od Francji zwrotu utraconych w 1305 roku zamków – Lille, Douai i Orchies. 26 stycznia (niektóre źródła podają datę 6 lutegoD. Seward, A Brief History of the Hundred Years War. The English in France, 1337-1453, Londyn, wyd. Robinson, s. 39, 2003, .) 1340 roku na rynku Vrijdagmarkt w Gandawie van Artevelde wraz z innymi przywódcami flamandzkimi obwołał Edwarda III królem Francji i tym samym zwierzchnikiem Flandrii – był to policzek dla Filipa VI, władcy Francji.