W swoim księstwie Mieszko II pojawił się zapewne w maju 1241 i rozpoczął odbudowę spustoszonych przez wojska mongolskie terenów. W 1241 za pełnoletniego został uznany Władysław, jednak księstwo opolsko-raciborskie uniknęło podziału, gdyż młodszy syn Kazimierza I zadowolił się uzyskanym od Henryka II Pobożnego księstwem kaliskim, którego władza wkrótce została zagrożona przez akcję rewindykacyjną książąt wielkopolskich. Współpraca braterska i spotkania w celu rozwiązania sporu (np. 25 marca 1243 w Mechnicy koło Koźla) nie dały rezultatu i w 1244 Władysław musiał wycofać się z Kalisza, utrzymując się do 1249 tylko w ziemi rudzkiej (wieluńskiej).
thumb|left|Pieczęć Mieszka II Otyłego W 1243 Mieszko II zaangażował się w zbrojne poparcie swojego teścia Konrada Mazowieckiego w walce o tron krakowski. Klęska oddziałów mazowiecko-opolskich pod Suchodołem nie zachwiała wzajemnego zaufania, pomimo że Mieszko ściągnął na siebie wyprawy odwetowe Bolesława Wstydliwego. Współpraca przyniosła wymierne korzyści dopiero trzy lata później w postaci przyłączonego grodu w Lelowie. Rychła śmierć Mieszka II nie pozwoliła jednak trwale związać tej ziemi z Opolszczyzną.