Kiedy w 1953 roku zostały opublikowane przez Colina H. Robertsa oraz zilustrowane za pomocą fotografii, styl autora scharakteryzowany został jako wczesny poprzednik tzw. „uncjały biblijnej”, która zaczęła pojawiać się przed końcem II wieku n.e. Przejawem stylu uncjalnego były późniejsze biblijne Kodeks Watykański oraz Kodeks Synajski. Analiza paleograficzna ówczesnych papirologów ustaliła datę powstania manuskryptu na II wiek n.e. Papirusy nie były badane metodą radiowęglową ze względu na swój niewielki rozmiar i gramaturę.
Fragmenty spisane są obustronnie, co jest dowodem na to, że pochodzą z kodeksu, a nie zwoju. Dwa dalsze fragmenty, opublikowane w 1956 roku przez Ramona Roca-Puiga, skatalogowane jako P. Barc. Inv. 1 (Gregory-Aland P67) zostały określone przez Roca-Puiga oraz Robertsa jako pochodzące z tego samego kodeksu co magdaleńskie.
Również zdaniem Philipa Comforta mógł pochodzić z tego samego rękopisu.
Datowanie papirusu Wielebny Charles Huleatt, ofiarodawca papirusu, wskazywał wstępnie datę jego powstania na III wiek. Arthur S. Hunt, papirolog, w 1901 roku wyznaczał datę powstania papirusu na III/IV wiek.