Królestwo Kentu (, ) – jutyjska kolonia, a następnie królestwo w dzisiejszej południowo-wschodniej Anglii. Zostało założone w połowie V wieku przez germańskich mieszkańców Jutlandii, po wycofaniu się Rzymian. Jedno z siedmiu tradycyjnych królestw heptarchii anglosaskiej, utraciło niepodległość w VIII wieku, stając się lennem Mercji. W IX wieku było lennem Wessex, by w X wieku zostać częścią królestwa Anglii.

Historia Romanobrytyjski Ceint Korzenie Kentu są nieznane, jednakże jego dzisiejsze granice zapewne pokrywają się ze szczepowymi ziemiami brytyjskich Cantiaków, zwanymi Ceintem skąd wzięła się nazwa królestwa. Juliusz Cezar wspominał o Cyngetoryksie, Carviliusie, Taximagulusie oraz Segovaksie jako królach czterech regionów Cantiacji. Imiona późniejszych królów znane są z monet – Dubnovellaunus, Vosenos, Eppillus oraz Amminus.