Strajk kolejarzy w Poznaniu – krwawo stłumiony przez policję strajk robotników poznańskich warsztatów przemysłu kolejowego 26 kwietnia 1920 r. W wyniku ran postrzałowych zmarło 9 robotników, a 30 odniosło rany.
Tło wydarzeń 12 sierpnia 1919 r. Sejm Ustawodawczy powołał do życia Ministerstwo byłej Dzielnicy Pruskiej (MbDP) jako władzę przejściową dla Wielkopolski i Pomorza. Okres rządów tego Ministerstwa, trwał do kwietnia 1922 r. Do przewrotu majowego w 1926 r. władze w Poznaniu sprawowały niepodzielnie prawicowe ugrupowania endeckie i chadeckie.
Sytuacja robotników pogarszała się stopniowo od odzyskania niepodległości, gdyż koszty utrzymania wzrastały szybciej niż płace. W 1919 roku koszty utrzymania wzrosły, w porównaniu z okresem przedwojennym, pięciokrotnie, natomiast zarobki trzykrotnie. Tendencje te występowały także w następnych latach.
Rząd w Warszawie próbując złagodzić tragiczną sytuację robotników postanowił 31 grudnia 1919 roku wypłacić wszystkim pracownikom państwowym dodatek drożyźniany tak zwaną "trzynastą pensję". Wypłata dodatkowych pieniędzy przebiegła bez problemu na terenach byłych zaborów rosyjskiego i austriackiego, jedynie Ministerstwo byłej Dzielnicy Pruskiej odmówiło jej wypłacenia.