Natomiast zasadnicze strategiczne cele ofensywy – wyjście na tyły nacjonalistów i odzyskanie inicjatywy w działaniach wojennych, scalenie terytorium republikańskiego i odtworzenie ciągłości frontu oraz zmuszenie nacjonalistów do odwrotu – nie zostały osiągnięte.
Straty po obydwu walczących stronach były ogromne (choć nieco mniejsze po stronie nacjonalistycznej) – największe ze wszystkich bitew w tej wojnie. Nacjonaliści mieli jednak możliwość ich uzupełnienia – republikanie natomiast nie (m.in. z powodu walk frakcyjnych i masowych czystek politycznych obejmujących nawet zwykłych żołnierzy).
Operacja wniosła wiele doświadczeń w dziedzinie organizacji natarcia z forsowaniem dużych przeszkód wodnych, w prowadzeniu bojów spotkaniowych oraz działań obronnych i odwrotowych przy użyciu wielu rodzajów broni, współczesnej techniki i uzbrojenia. W operacji wzięły udział początkowo wszystkie brygady międzynarodowe (z wyjątkiem 129, która po przecięciu republiki pozostała w strefie centralno–południowej). 13 Brygada im. Jarosława Dąbrowskiego była pierwszą brygadą Armii „Ebro”, która przeprawiła się przez rzekę. 11 Brygada im. Ernsta Thälmanna i polski batalion im.