orang – „człowiek, osoba”, orang-orangan – „strach na wróble”.
W słowotwórstwie języka indonezyjskiego funkcjonuje wiele afiksów – są to m.in. przedrostki takie jak ber-, per-, ter-, meN-, peN- (N oznacza zmiany asymilacyjne pod wpływem postaci rdzenia), se-, ke-, di- czy też przyrostki – -an, -kan. Wrostki typu -el-, -er-, -em- występują w ograniczonej grupie słów i nie mają charakteru produktywnego. Nie osiągnięto pełnej zgody co do sposobu wyróżniania części mowy (przeważnie wyodrębnia się klasy czasowników i rzeczowników, mniej jasny jest zaś status przymiotników i przysłówków). Rozbieżności te wynikają z istnienia różnych kryteriów klasyfikacji i częstego kierowania się wzorcami języków europejskich (które niekoniecznie są właściwe dla innych obszarów językowych). Według jednego z poglądów można uznać, że rdzenie indonezyjskie nie dają się zakwalifikować do żadnej klasy wyrazów, dopóki nie zostaną poddane afiksacji lub umiejscowione w zdaniu.