Przekształcił się także w element tożsamości narodowej Indonezyjczyków, jako byt politycznie i systemowo odrębny od malajskiego z Malezji, Singapuru i Brunei. Kolonialny język niderlandzki, dawniej używany przez elity społeczne, przestał odgrywać kluczową rolę i został wyeliminowany z systemu edukacji oraz administracji. W związku z polityką władz kolonialnych niderlandzki ani nie został narzucony ogółowi społeczeństwa, ani nie był promowany na szeroką skalę – co odróżnia Indonezję od wielu krajów o przeszłości kolonialnej, gdzie zaczęły obowiązywać języki europejskie.mały| została złożona w 1928 roku w ówczesnej Batavii. Znalazła się tutaj afirmacja języka indonezyjskiego jako języka narodowego mieszkańców Indonezji.|lewoIstnieje kilka powodów, które miały zadecydować o uczynieniu malajskiego językiem narodowym i państwowym. Wprawdzie malajski nie był w Indonezji językiem dominującym pod względem liczby użytkowników, ale wyróżniał się swoją ekspansją geograficzną oraz historycznym zakorzenieniem w roli lingua franca regionu, sięgającym setek lat wstecz. Język Malajów był bowiem stosowany w handlu i polityce, a od VI wieku służył do kontaktów międzynarodowych w Azji Południowo-Wschodniej.