Należeli do tej frakcji kardynałowie Castrucci, Cornaro, Pinelli, Aldobrandini, della Rovere, Bernerio, Galli, Sarnano, Rossi, Sauli, Pallotta, Morosini, Pierbenedetti, Petrocchini, Matei, Giustiniani, Borromeo, del Monte i Pepoli; Gregorianie – czyli nominaci Grzegorza XIII: Sforza, Castagna, Medici, Canani, Salviati, Valeri, Lauro, Lancelotti. Liderem tej partii był spowinowacony z Grzegorzem XIII kardynał Sforza Ponadto można wyróżnić niewielkie ugrupowania nepotów Piusa IV (Sitticus von Hohenems, Serbelloni, Gesualdo i Avalos d’Aragona) oraz Piusa V (Bonelli, Albani). Z uwagi na niewielką liczebność nie odgrywały one prawie żadnej roli, większość nominatów tych papieży weszło bowiem w skład partii hiszpańskiej.
Za papabile uchodzili kardynałowie: Aldobrandini, della Rovere, Marcantonio Colonna, Serbelloni, Gallio, Gesualdo, Madruzzo, Santori, Castagna, Facchinetti, Sfondrati, Lancelotti i Lauro. Kandydatem sykstyńczyków był Marcantonio Colonna. Spośród katolickich mocarstw Toskania popierała Gianbattistę Castagna („gregorianina”), a Sabaudia kardynała della Rovere. Hiszpania natomiast nie miała jednego faworyta. W instrukcjach dla kardynała Madruzzo król Filip II Habsburg podał jako akceptowalnych kandydatów Paleotto, Gallio, Santoriego, Facchinettiego i CastagnęPastor, s.