Seleukos I Nikator (gr. Nikator – zwycięzca; ur. ok. 358, zm. w 281 p.n.e.) – jeden z tzw. diadochów (gr. diadochos – dziedzic) Aleksandra Wielkiego, panował w latach 312 lub 311 p.n.e. – 281 p.n.e.
Syn Antiocha (Antiochosa), jednego z wodzów Filipa II, i Laodike. Służył jako oficer w armii Aleksandra Wielkiego, ciesząc się jego uznaniem. Po śmierci Aleksandra został królem znacznej wschodniej części jego imperium – obejmującej m.in. Syrię, Mezopotamię, Persję i Baktrię – i założycielem dynastii Seleucydów, panującej na Bliskim Wschodzie do roku 63 p.n.e.
Sytuacja po śmierci Aleksandra Wielkiego Gdy Aleksander Wielki zmarł w Babilonie w 323 r. p.n.e. władza nad jego ogromnym imperium została podzielona pomiędzy dowódców jego armii (diadochów): Ptolemeusza (Egipt), Antygona Jednookiego (Frygia, Pamfilia i Licja), Eumenesa z Kardii (Kapadocja i Paflagonia), Perdikkasa (został mianowany regentem i otrzymał naczelne dowództwo nad całą armią w Azji), Kraterosa (który otrzymał czysto nominalne stanowisko opiekuna niedorozwiniętego Filipa III Arridajosa formalnego władcy całości imperium i najbliższego dorosłego krewnego Aleksandra Wielkiego) oraz Antypatra (namiestnik Macedonii i Grecji). Lizymacha (Tracja) Seleukos nie odegrał wówczas żadnej znaczącej roli – był tylko jednym z oficerów Perdikkasa, głównego wodza wojsk w