Kapturnik jest gatunkiem migrującym. Wiosną fokowate te gromadzą się w Zatoce Św. Wawrzyńca, Cieśninie Davisa i West Ice, podczas gdy w lato kierują się do północno- i południowo-wschodnich wybrzeży Grenlandii. Były obserwowane także poza typowym zasięgiem występowania – u wybrzeży Florydy, Karaibów, Wysp Kanaryjskich, Portugalii oraz Holandii. Odnotowano jedną samicę w pobliżu San Diego w Kalifornii, po zachodniej stronie kontynentu. Foki te są coraz powszechniejsze na Sable Island należącej do Kanady oraz wzdłuż wybrzeża Nowej Anglii i w rejonie rzeki Świętego Wawrzyńca, szczególnie w latach występowania silnej fragmentacji morskiej pokrywy lodowej.
Komunikacja Kapturniki morskie są zdolne do wydawania dobrze słyszalnych na lądzie ryków. Ważną rolę odgrywają także dźwięki wytwarzane za pomocną przydatków głowowych – wydawane za ich pomocą wokalizacje o częstotliwości od 6 do 500 Hz są słyszalne na lądzie i w wodzie. Przypominają głośne gwizdy, wydawane poprzez pionowe potrząsanie kapturem i pęcherzem. Odgłosy te służą do wabienia samic, ale towarzyszą też mającemu na celu odstraszenie konkurentów nadymaniu worka skórnego. Samica odważnie broni swojego szczenięcia przed innymi fokowatymi oraz ludźmi; samce nie chronią potomstwa, jednak mogą przejawiać agresję wobec intruzów – jak wielokrotnie wspominali łowcy fok, mieli oni trudności w ich zabiciu.
Interakcje międzygatunkowe