Początkowo główny okręt miał otrzymać nazwę: „King George VI”, zgodnie z tradycją nazywania pierwszego pancernika zbudowanego po objęciu tronu przez nowego monarchę jego imieniem, lecz król Jerzy VI wyraził życzenie, aby nazwać pancernik imieniem jego ojca Jerzego V. Pozostałe okręty miały nosić nazwy: „Prince of Wales” (książę Walii), „Anson”, „Jellicoe” i „Beatty”, ale z uwagi na decyzję króla, przemianowano „Anson” na „Duke of York” (książę Yorku), od jego tytułu przed objęciem tronu, a z kolei nazwy od nazwisk admirałów z I wojny światowej Jellicoe i Beatty′ego uznano za kontrowersyjne. W konsekwencji, nazwę „Anson” (od admirała Ansona) przeniesiono w lutym 1940 roku na budowany „Jellicoe”, a „Beatty” otrzymał nazwę „Howe”, od admirała Howe.
Budowa pierwszego okrętu serii, który nazwano HMS „King George V”, rozpoczęła się 1 stycznia 1937 roku w stoczni Vickers-Armstrong. Wodowanie okrętu nastąpiło 21 lutego 1939 roku, a wejście do służby – 11 grudnia 1940 roku. Podczas drugiej wojny światowej okręty typu wykorzystywano głównie do ochrony szlaków żeglugowych przed atakami dużych niemieckich okrętów nawodnych. Okręty typu działały także w rejonie Pacyfiku, gdzie jeden z nich, HMS „Prince of Wales”, zatonął w starciu z japońskim lotnictwem.