Kazimierz Filipiak (ur. 24 stycznia 1910 w Tymbarku, powiat limanowski, zm. 26 września 1992 w Gdańsku) – polski duchowny katolicki obrządku ormiańskiego, wikariusz generalny prymasa Polski dla wiernych tego obrządku.
Był synem urzędnika pocztowego Tomasza i Wiktorii z Sędzików. Ukończył szkołę podstawową w Tymbarku, w latach 1924-1932 uczęszczał do IV Państwowego Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Tamże w maju 1932 zdał egzamin dojrzałości, by rozpocząć studia z filologii klasycznej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1933 studiował teologię na Uniwersytecie Lwowskim oraz w przemyskim Seminarium Duchownym, uzyskując magisterium teologii. Święcenia kapłańskie przyjął w Przemyślu 26 czerwca 1938 z rąk łacińskiego biskupa przemyskiego Franciszka Bardy.
Krótko po święceniach, wskutek zabiegów borykającego się z niedostatkiem powołań kapłańskich metropolity ormiańskiego abpa Józefa Teodorowicza, został skierowany do posługi w obrządku ormiańskim i mianowany wikariuszem lwowskiej archikatedry ormiańskiej. W październiku 1938 przeniesiono go do Stanisławowa, gdzie był wikariuszem ormiańskiego kościoła parafialnego Najświętszej Maryi Panny Łaskawej, a od maja 1944 tamże proboszczem i kustoszem cudownego obrazu maryjnego.