Frakcje te na konklawe zgrupowały się w dwa bloki: prohiszpański, z kardynałem Mendozą na czele, oraz antyhiszpański, z kardynałem Montalto na czele. Jednakże poprzednie konklawe wykazało, że bez poparcia króla Hiszpanii i jego stronników wybór papieża jest niemożliwy. Pomimo że tym razem Filip II Habsburg powstrzymał się od jawnej ingerencji w przebieg obrad, nie było tajemnicą, których kandydatów jest skłonny zaakceptować. Było ich tylko siedmiu: Madruzzo, Santori, Paleotti, Facchinetti, Aldobrandini, Gallio i Colonna. Uważano, że zdecydowanie największe szanse z nich wszystkich ma 72-letni Facchinetti i powszechnie spodziewano się właśnie jego zwycięstwa. W przeciwieństwie do poprzedniego konklawe, tym razem większość kardynałów pogodziła się z koniecznością dostosowania się do życzeń MadrytuPastor, s. 409-412..

Przebieg konklawe Konklawe rozpoczęło się 27 października. W pierwszym głosowaniu wyniki były następującePastor, s. 413. Elektorzy mogli wskazywać jednocześnie kilku kandydatów.: Facchinetti – 23 głosy Santori – 14 Paleotti i Salviati – po 12 Gallio – 10 Aldobrandini i Madruzzo – po 8