Gdy żołnierze obwieszczają nowe rozporządzenie alkada, pojawia się zamaskowany jeździec w czarnym stroju nazywający siebie Zorro. Atakuje on żołnierzy, jak i samego Quinterę i jego żonę Inez. Po swych czynach zostawia swój znak – literę „Z” wyciętą szpadą. Nocą Zorro zakrada się do Quintery domagając się od niego dymisji i uczynienia don Alejandra następcą oraz wyjazd do Hiszpanii. Pasquale dowiaduje się o zajściu i wnioskuje, że Zorro musi być caballero. Wymusza też na Quinterze rezygnację z planów dymisji, gdyż zyskuje korzyści majątkowe dzięki alkadowi.
Zorro chroni się w klasztorze. Okazuje się być nim Diego, który postanowił walczyć z tyranią i by odciągać od siebie podejrzenia udaje oderwanego od rzeczywistości i rozpieszczonego szlachcica. Przebrany za mnicha widzi modlącą się bratanicę alkada – Lolitę, która wcześniej wpadła mu w oko. Lolita dostrzega wystającą szpadę z habitu, ale nie zdradza Diega przed śledzącymi żołnierzami. W końcu Diego już jako Zorro gubi pościg wskakując z koniem do rzeki. Nagroda za głowę Zorro wzrasta. Po udaremnieniu poboru podatków Diego skrywa się w misji ojca Felipe. Ten zarzuca Diego tchórzostwo i zachwala Zorro za samotną walkę z terrorem władzy.