Po opuszczeniu Polski przez Houghtona i po konsultacji z wywiadem zagranicznym MBP (Departamentem VII), po których zdecydowano, że „wykorzystanie tych informacji byłoby w polskich warunkach mizerne”, więc postanowiono przekazać Harry’ego Houghtona, który nosił już wówczas pseudonim „Miron”, wywiadowi radzieckiemu, czyli wówczas reprezentowanemu przez I Zarząd Główny Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR. W tej sprawie przyjechał w Warszawy oficer MGB, który miał zostać tzw. oficerem prowadzącym Harry’ego Houghtona.
Leszek Pawlikowicz, autor opracowania, zanotował także – Antosiewicz nie wspomniał jednak, iż werbunek Houghtona od początku stanowił część wspólnej operacji polskich i radzieckich organów bezpieczeństwa dalsze i dokładne informacje w tej sprawie zobacz „Tajny Front Zimnej Wojny: uciekinierzy z polskich służb specjalnych”: wydawnictwo Rytm 2004
Dyrektorzy i włączenie do DIS W 1887 roku FIC przemianowano na NID, a szef otrzymał tytuł Dyrektora Wywiadu Morskiego. Byli nimi kolejno: