200px|thumb|Nagrobek Ludwika Przysuskiego Ludwik Przysuski, właściwie Salomon Ludwik Przysuski pseud. Józef (ur. 24 października 1901 w Warszawie, zm. 11 sierpnia 1970 w Warszawie) – lekarz internista, działacz komunistyczny pochodzenia żydowskiego, funkcjonariusz aparatu bezpieczeństwa w PRL. Życiorys Syn krawca Hersza, brat Abrama Przysuskiego, również działacza komunistycznego. 1922–1928 studiował medycynę na Uniwersytecie Wileńskim. Członek KPP od 1921; należał także do KPZB. Członek Komitetu Dzielnicowego (KD) KPP Warszawa-Wola i podwydziału inteligenckiego Komitetu Warszawskiego KPP. Od 1931 sekretarz komórki KPP pracowników służby zdrowia. Za działalność komunistyczną kilkakrotnie więziony w II RP. W październiku 1939 przeniósł się na tereny zajęte przez ZSRR, najpierw był lekarzem stacji sanitarnej w Białymstoku, później pracował w Słonimiu w administracji służby zdrowia. 23 czerwca 1941 zmobilizowany do Armii Czerwonej, naczelny lekarz szpitali wojskowych w kilku miastach w ZSRR. Od kwietnia 1944 członek WKP(b). 13 maja 1944 został lekarzem 1 Armii Polskiej w ZSRR. Szef Wydziału Leczniczego Polowego Punktu Ewakuacyjnego. Po wojnie wstąpił do PPR/PZPR. Od 1946 do 1950 zastępca szefa III Wydziału MON generała Szareckiego.