Dwudzielny biało-czerwony herb Starego Miasta Elbląga wywodzi się z flagi hanzeatyckiej, gdzie krzyże oznaczały prawdopodobnie związek miasta z zakonem krzyżackim. W stylistyce więc przypomina herb Gdańska i herb Królewca. Pojawia się na pieczęciach większych na bannerze handlowym. Znany jest też z trzech chorągwi Elbląga zdobytych pod Grunwaldem w 1410 roku i opisanych przez Jana Długosza w Banderia Prutenorum. Występuje tam w trzech wersjach z niewielkimi różnicami.
Herb Nowego Miasta Elbląg (które w przyszłości połączyło się ze Starym Miastem Elbląg), powstałego około 1340 roku na wolniźnie zamku krzyżackiego, przedstawiał tarczę przedzieloną w słup, w dwóch kolorach. Na srebrnym tle po prawej stronie herbu znajdowały się 3 róże (przeniesione z herbu rodowego komtura elbląskiego – założyciela miasta), natomiast na czerwonym tle po lewej stronie znajdował się krzyż (wysoki, ale wąski) koloru srebrnego.