W epoce przed wprowadzeniem akceleratorów graficznych całą pracę związaną z generowaniem obrazu wykonywał procesor główny (CPU). Rozwój grafiki komputerowej doprowadził do sytuacji, w której obliczenia związane z generowaniem obrazu coraz bardziej obciążały CPU. Zaczęto więc konstruować specjalne procesory do przetwarzania danych graficznych, nazywane potocznie akceleratorami. Początkowo akceleratory przyspieszały tworzenie grafiki 2D (np. S3 Trio), wkrótce pojawiły się akceleratory dla grafiki 3D (np. 3dfx Voodoo, Nvidia Riva 128), potrafiące operować teksturami (texture mapping) i buforem głębi (z-buffer).
Dążenie do generowania obrazu o coraz wyższej jakości powodowało wzrost rozmiarów stosowanych tekstur i tym samym wymagało coraz większej ilości pamięci do ich przechowywania. Ze względu na wysoki koszt pamięci video, podnosiło to w istotny sposób cenę kart graficznych. Ponadto, przepustowość magistrali PCI wykorzystywanej do przesyłania tekstur pomiędzy pamięcią operacyjną i kartą graficzną wynosiła maksymalnie 132 MB/s (33 MHz x 32 bity), a ponieważ magistrala PCI oprócz karty graficznej obsługiwała także inne urządzenia (Ultra DMA, karty sieciowe, dźwiękowe itd.), to w praktyce osiągała ok.