Mówi się nawet, że codziennie można iść do innego pubu, a z każdego punktu miasta w obrębie murów można zobaczyć przynajmniej jeden pub i przynajmniej jeden kościół.
Miasto często nękają powodzie, mimo obszernych (ale nie zawsze efektywnych) zabezpieczeń przeciwpowodziowych.
W mieście rozwinął się przemysł spożywczy, maszynowy, precyzyjny oraz poligraficzny.
Historia Miasto zostało założone ponad 2000 lat temu, a do XIX wieku było największym miastem w północnej Anglii.
Eboracum, czyli York, był dla Rzymian główną bazą wojskową. W 211 zmarł tu cesarz Septymiusz Sewer, a w 306 Konstancjusz I Chlorus, który był ojcem Konstantyna I Wielkiego. W Yorku również Konstantyn I Wielki został obwołany cesarzem przez swoje wojska (306).
Armia wikingów zdobyła York w 866, a w 876 wikingowie osiedlili się na stałe w jego okolicach. Królowie wikingów rządzili tym obszarem, nazwanym przez nich Jorvik, przez prawie sto lat. W 954 ostatni król wikingów – Eryk Krwawy Topór został wygnany, a jego ziemie wcielone do jednoczącej się Anglii. York zostało wspomniane w Domesday Book (1086) jako EboracumThe National Archives. Na przestrzeni wieków miasto było stolicą hrabstwa Yorkshire, położone u styku trzech tworzących je okręgów – West Riding, North Riding i East Riding.