Kariera wojskowa Po ukończeniu szkoły wojskowej został przydzielony do Fort Sam Houston w San Antonio. W czasie I wojny światowej nie został skierowany na front. W 1922 roku służył pod dowództwem generała w strefie Kanału Panamskiego, który zachęcił go do pogłębienia wiedzy wojskowej. Z tego powodu, w 1925 roku podjął studia w Akademii Sztabu Generalnego w Fort Leavenworth, które ukończył po roku. Już wówczas Departament Wojny zwrócił na niego uwagę, kierując go do Army War College, a następnie do Army Industrial College. W 1935 roku rozpoczął służbę pod generałem Douglasem MacArthurem na Filipinach (samemu mając stopień majora). W 1940 roku powrócił do kraju, a rok później otrzymał awans na generała brygady.
Po ataku na Pearl Harbor Eisenhower rozpoczął pracę w sztabie generała George’a Marshalla. 25 czerwca 1942 mianowano go dowódcą frontu europejskiego, a 8 listopada – dowódcą sił alianckich w śródziemnomorskim teatrze działań wojennych. Udane operacje w Afryce Północnej, na Sycylii i we Włoszech sprawiły, że w wigilię Bożego Narodzenia 1943 został mianowany naczelnym dowódcą alianckich wojsk ekspedycyjnych i powierzono mu zwierzchnictwo planowanego lądowania w Normandii. Sukcesy na froncie europejskim spowodowały zainteresowanie Eisenhowerem obu głównych partii politycznych.